تبلیغات
یاس نبی - مسئله رهبانیت از منظر استاد مطهری
انا اعطیناک الکوثر




پنجشنبه 20 مهر 1391

مسئله رهبانیت از منظر استاد مطهری

   نوشته شده توسط: ارژنگ    نوع مطلب :مقاله ها ،عفاف و حجاب ،شهـیـد مـــطهری ،

بسم الله الرحمن الرحیم

استاد مطهری درباره موضوع "رهبانیت" و ریاضت! مطالب بسیاری را بیان کرده اند و مثال های بسیاری را در این زمینه مطرح نموده اند؛ به عنوان مثال از انتیس طینس‏ سرسلسله کلبیون نام می برد (1) در اینجا یکی دیگر از مثال های ایشان را یادآور می شویم:

و در اینجا به مثالی از استاد مرتضی مطهری درباره موضوع "رهبانیت" اشاره می کنیم؛

اگر گفته شود: زمانی بود كه مردم توصیه می‏كردند به‏
قناعت، و در آن زمان قناعت خیلی خوب بود اما حالا مردم توصیه به‏
قناعت نمی‏كنند و می‏گویند قناعت بد است، قدیم قناعت خوب بود حالا بد
است، جواب این است كه مقصود از قناعت چیست؟ اصلا قناعت یعنی چه؟
قناعت نقطه مقابل طمع است «عز من قنع و ذل من طمع» (2) قانع باش‏
به آنچه كه خود داری و دست طمع و ذلت پیش دیگری دراز مكن . این كار
دیروز خوب بود ، امروز هم خوب است. اینها خیال می‏كنند در

قدیم كه می‏گفتند "قناعت"، یعنی به كم بساز، كمی از مال حلال را
بگیر و مابقی را به دریا بریز. نه! قناعت نقطه مقابل طمع است.

می‏گوید به مال خودت بساز و به مال دیگری چشم نداشته باش. وجدان‏
انسانیت در تمام زمان ها اینطور حكم می‏كرده است كه شخص خودش را خوار و
ذلیل نكند. یا اینكه می‏گویند ترك دنیا در گذشته خوب بود و حالا بد است‏.

در پاسخ باید گفت آن ترك دنیائی كه بد است دیروز هم بد بود و آن‏
ترك دنیائی كه خوب بود، امروز هم خوب است. اگر مقصود از ترك دنیا
تنبلی كردن، غارنشینی و از همه مردم بریدن باشد، در گذشته بد بود،

امروز هم بد است. قرآن می‏فرماید: «و رهبانیه ابتدعوها»

رهبانیت، بدعت بود. رهبانیت را ما به مردم تعلیم ندادیم، در زمان‏
عیسی هم نبود، از پیش خود در آوردند. و اگر مقصود از ترك دنیا، ترك‏
دنیا پرستی باشد، الان هم خوب است.

تمام چیزهائی كه می‏گویند قضاوت مردم در مورد آنها در زمانهای مختلف‏
فرق می‏كند، مربوط به خوب و بدهای واقعی نیست، مربوط به وسائل خوب و
بد است. قضاوت مردم درباره وسائل خوب و بد عوض می‏شود ولی درباره‏
خوب و بد عوض نمی‏شود.

 

منبع: بر اساس کتاب؛ اسلام و مقتضیات زمان (جلد 1) از آثار استاد مطهری



پی نگاشت:

1-                 كلبیون می‏گفتند كه گفتگوهای "انتیس طینس" در محلی از شهر آتن واقع می‏شد كه به مناسباتی آنجا را "سگ سفید" می‏خواندند. و نیز به سبب اینكه پیروان او در شیوه انصراف از دنیا و اعراض از علائق دنیوی چنانكه مبالغه كردند كه از آداب و رسوم معاشرت و لوازم زندگانی متمدن نیز دست برداشته حالت دام و دد اختیار نمودند، با لباس كهنه و پاره و سر و پای برهنه و موی ژولیده (مانند هیپی‏های عصر ما) میان مردم می‏رفتند و در گفتگو هر چه بر زبان می‏گذشت بی ملاحظه می‏گفتند، بلكه در زخم زبان اصرار داشتند و به فقر و تحمل رنج و درد، سرفرازی می‏كردند و همه قیود و حدودی كه مردم در زندگانی اجتماعی بدان مقید شده‏اند ترك كرده حالت طبیعی را پیشه خود ساخته بودند... ( سیر حكمت در اروپا، جلد اول صفحه 70)

 

2-                 غررالحكم ، ج 2 ، ص . 528