یاس نبی

بسم الله الرحمن الرحیم


صلواتی بر محمد و آل محمد بفرست


زهرا عصاره عصمت است.
زهرا آیینه پاکی است.
زهرا، ای زلال کوثر است.


ای همیشه جاری! ای بهار کوتاه! ای ترنم باران وحی! در شکوه مقام تو حیرانم که معنویت رشته‌های چادرت دست نیاز می ‌آویزد و معرفت به غبار آستان خانه‌ات بوسه می‌زند.


برهوت این دنیای خاکی شایان میزبانی چشمه سار همیشه جاری تو را نداشت. تو که در آیینه زخم‌ها و داغ‌ها و در هجران پدر غریبانه زیستی و در وداع شبانه‌ات با پهلویی شکسته، خانه گلین را به امید آغوش بهشتی پدر ترک گفتی.


می گویند عشق یعنی فاطمه! من می گویم فاطمه یعنی عشق عشق به رسول، به علی، به ائمه و به خدای آن ها.


یازهرا جز قصور و تقصیر چیزی نداریم تا بر شما عرضه کنیم، عنایتی کنید تا فرزندتان مهدی عجل الله تعالی فرجه را یاری کنیم و توفیق خدمت به او را داشته باشیم.


مادر مهربان! انتظار تا به کی؟ این دفتر هجران، چه روزی بسته می شود تا فصل حضور آغاز شود. حرف هایی که برای گفتن دارم فراوان است، آن ها را وا می گذارم تا در کنار مزارت نجوا کنم.


مادر خوبم! ای رنج را فرزند، ای مهر را مادر! ای خوب! چه بد گفتم که گفتم خوب، که تو خوبان را شاهی و ستارگانِ حیات را ماهی. به خوبی تو، هیچ کس خوبی را فهم نکرده است. به خوبی تو، هیچ کس با بدی ها بد نیست. تو در میان خوبان خوبترینی، آن سان که ماه در میان ستارگان است.


زهرا جان! بی خدمت به تو، ناممکن است که بهشت بر ما ممکن شود. نامرئیان عالم معنا، با دستی که از دسترس دستهای ما، بقدر نزدیکی تو با خدا دور است، بارشته های عشق تار و پود تو را رشته اند.


سلام خدا و درود فرشتگان بر تو ای سید زنان بهشت، ای فاطمه جان! سلام بر تو كه نامت كلید هر قفلی است و اسمت رمز هر فتحی! ای محبوبه خدا! اگر تو نبودی خدا بهانه ای برای خلقت نداشت و خدا به شوق تو آفرید و با عشق تو تجلی كرد!


شاید آن روز كه سهراب نوشت: تا شقایق هست زندگی باید كرد؛ خبری از دل پر درد گل یاس نداشت. باید این طور نوشت: چه شقایق باشد، چه گل پیچك و یاس،‌ جای یك گل خالی ست، تا نیاید مهدی، زندگی دشوار است.


ای زن از فاطمه به تو اینگونه خطاب است *** ارزنده ترین زینت زن حفظ حجاب است


فاطمه جان وقتی به تو فكر می كنم، به جفاهایی كه در حق تو كردند و .... قطرات اشكم نمی تونن تو قفس چشم ها محبوس بمونن. می خوام با شما درد و دل كنم ولی نمی دونم از كجا شروع كنم، نمی دونم اجازه می دید این بنده گناهكار و روسیاه با شما درد و دل كنه...


زهرا جان! در شب های آتش و خاك و خون، كلید ذكر تو بود كه قفل دل هایمان را باز نمود.


عزیزم زهرا جان! سلامی كه به تو می دهم بدرود است، نه از ملامت! و از روی شوق است نه كسالت! اگر می روم نه ملول و خسته جانم و اگر می مانم نه به وعده خدا بد گمانم و چون شكیبایان را وعده داده است، در انتظار پاداش او می مانم، كه هر چه هست، از اوست و هرچه از دوست رسد نیكوست. ای رسول خدا! خدا گواهست كه دخترت پنهانی به خاك می رود. هنوز روزی چند از مرگ تو نگذشته و نام تو از زبان ها نرفته، حق او را بردند و میراث او را خوردند، «پهلوی او را شكستند». درد دل را با تو درمیان می گذارم و دل را به یاد تو خوش می دارم. درود خدا بر تو باد و سلام و رضوان خدا بر فاطمه (س).


ای دریای اندوه! ابرها، گریان از شب غربت مولایت، دل ها خون از غم مجتبایت، آب ها تشنه لب های حسینت و كوهها مبهوت پایداری زینب تو هستند!


ای قافله دار اشك و اندوه! آه! كه هنوز، از پس خاكستر این همه سال شرار سوز تو از بیت الاحزان تا بلندای عرش زبانه می كشد!


فاطمه جان! در سحرگاه هر آدینه چشم به راه سپیده می باشیم، تا میوه دلت، آن تك سوار سبز مهدی دین پناه (عج)، از راه رسد و برق ذوالفقارش سینه سیاه شب را بشكافد و زمین را به نور پروردگارش، روشن سازد. او بیاید و داد دلت را، از خصم بستاند و انتقام همه لاله های پرپرت را، از بادهای خزانی بگیرد.


زهرا جان! «دل ها در مصیبت شما خونست و آن چه بر شما رفت از طاقت شنیدن بیرون» به راستی، اگر رسول خدا (ص) مردم را به ظلم و ستم در حق شما سفارش می كرد، نمی توانستند بیش از این نسبت به شما ستم نمایند.


پس برایت بمیرم كه مصیبت شما، بس گران است و اندوهتان بیكران كه خود گفتی: "صبت علی مصائب لوانها /// صبت علی الایام صرن لیالیا" «دراین بلا به جای من از روزگار بود /// روز سپید او، شب تاریك می نمود.»


فاطمه جان همانا (انا اعطیناك الكوثر) با وجود تو معنا می یابد. یاس كبود وجود تو، اذان عشق در گوش هستی است. بانوی دو عالم سرود عفاف، بر لب وجود توست. جوشش كوثر، بركرانه قیامت ارزش هاست. طلوع و غروب خورشید و ماه به خاطر جمال روی توست.


ای باغ پر از شكوفه درد! و ای دشت پر از بنفشه زرد! خدایا ما را در مصیبت جانسوزش صبور بدار !ما چگونه صبر كنیم بر مصائب تو، وقتی كه علی (ع) آن كوهسار حلم پس از تدفینت بر مزارت نوحه می كند و چنین می موید: "ای پیغمبر خدا! پس از او آسمان و زمین زشت می نماید و هیچ گاه اندوه دلم نمی بگشاید. چشمانم بی خواب و دلم پر سوز و غم است، تا خدا مرا در جوار تو ساكن گرداند! مرگ زهرا ضربتی بود كه دلم را خسته و غصه ام را پیوسته گردانید و چه زود، جمع ما را به پریشانی كشانید! شكایت خود را به خدا می برم و دخترت را به تو می سپارم او خواهد گفت كه امتت پس از تو با وی چه ستم ها كردند. آن چه خواهی از او بجوی، و هر چه خواهی بدو بگوی، تا سر دل بر تو گشاید و خونی كه خورده است بیرون آید! و خدا كه بهترین داور است میان او و ستمكاران داوری نماید."


پروردگارا! درود فرست بر او، درودی كه مقامش را نزد تو بیفزاید، و نزد تو شرافت یابد و از مقام رضا و خشنودیت منزلت گیرد، خدایا! از ما تحیت و سلام بر روح آن بزرگوار و پدر و مادر و شوهر و فرزندان برسان و به واسطه دوستی و محبت او ما را فضل و احسان و رحمت و مغفرت كرامت فرما كه تو آمرزنده و كریم مهربانی. «آمین یا رب العالمین»


یا فاطمه، رنجی نیست... اگر زمین را از تو بگیرند، آسمان زیر پای توست...


اَلّهُمَّ عَجِّل لِوَلیكَ الفَرَج

*****************

مدیر وبلاگ: ارژنگ